DOS TRÙK DI SUSHI, UN STORIA: UN ÈGO DI 1985

Kralendijk,- E potrèt ta granulá, un imágen pretu-i-blanku di un era diferente. E aña ta 1985, 41 aña pasá.

Un trùk di shushi segunda mano ta wòrdu deskargá na e pir di Boneiru. Un truk ya dekartá pa Kòrsou, entregá pa nesesidat pasobra e situashon riba nos isla tabata “virtualmente sin speransa”. E tabata un símbolo di dependensia, un tempu ku Boneiru mester a dependé di e restunan ku Kòrsou a sobra I kuhopi bia ta aktua den su propio interes polítiko.

E potrèt aki ta para den kontraste fuerte ku e promesa di awe. Despues di desmantelamentu di Antia Hulandes, Boneiru a opta pa un futuro nobo komo entidat públiko, den un relashon direkto ku Hulanda. Un trayekto di koperashon, basá riba rèspèt mutuo, ku e meta pa desaroyá e isla i fortifiká nos autonomia. A sakudí mannan, i acuerdonan di koperashon a wòrdu firmá ku munisipionan manera Rotterdam y Alphen aan den Rijn. Trùknan di shushi nobo i moderno—no kosnan segunda mano—a bira parti di e promesa ei. Evidensia tangibel di progreso.

Pero historia ta menasá di ripití su mes na un manera amargo. E kolegio demishonario ku e lider di partido demokart prominentemente na kabes, ku ta karga te ainda e responsabilidat pa nos isla, a bandoná e kaminda nobo aki. E akuerdonan firmá ta wòrdu ignorá, e man ekstendé di munisipionan hulandes ta wòrdu pushá un banda. En cambio atrobe nan ta wak den direkshon di Kòrsou pa salbashon.

Ta komosifuera deliberadamente nan kier tira nos bèk 41 aña, bèk na e potret granulá di 1985. Bèk na un tempo di dependensia, puramente y simplemente pasobra ideologikamente nan no kier nada di haber ku Hulanda. E pregunta ku tur boneriano mester hasi awor ta unu doloroso: nos ta interkambiá nos futuro di koperashon i progreso igual pa un pasado di dependensia, i nos ta laga e historia di e trùk di shushi segunda mano na e pir un biaha mas determiná nos destino?

Einan nos kier bai atrobe?

Di parti di PBNO,

FUENTE: DR. WILLEM A. CECILIA

NEDERLAND:

TWEE VUILNISWAGENS, EÉN VERHAAL: EEN ECHO UIT 1985

Kralendijk,- De foto is korrelig, een zwart-witbeeld uit een ander tijdperk. We schrijven 1985, nu 41 jaar geleden. Aan de pier van Bonaire wordt een tweedehands vuilniswagen ontscheept.

Een afdankertje uit Curaçao, geleverd uit noodzaak omdat de situatie op ons eiland “vrijwel hopeloos” was. Het was een symbool van afhankelijkheid, een tijd waarin Bonaire moest hopen op de restjes die Curaçao, vaak handelend vanuit eigen politiek belang, overhad.

Die foto staat in schril contrast met de belofte van vandaag. Na de ontmanteling van de Nederlandse Antillen koos Bonaire voor een nieuwe toekomst als openbaar lichaam, in een directe relatie met Nederland. Een pad van samenwerking, gebaseerd op wederzijds respect, met als doel de ontwikkeling van het eiland en de versterking van onze autonomie. Er werden handen geschud, samenwerkingsovereenkomsten getekend met gemeenten als Rotterdam en Alphen aan de Rijn. Nieuwe, moderne vuilniswagens – geen afdankertjes meer – werden onderdeel van die belofte. Een tastbaar bewijs van vooruitgang.

Maar de geschiedenis dreigt zich op een wrange manier te herhalen. Het demissionaire college, dat de verantwoordelijkheid nog draagt voor ons eiland, lijkt deze nieuwe weg te hebben verlaten. De getekende overeenkomsten worden genegeerd, de uitgestoken hand van Nederlandse gemeenten wordt weggeduwd. In plaats daarvan kijkt men weer naar Curaçao.

Het is alsof men ons moedwillig 41 jaar terug in de tijd wil gooien, terug naar die korrelige foto uit 1985. Terug naar een tijd van afhankelijkheid, puur en alleen omdat men ideologisch niets met Nederland te maken wil hebben.

De vraag die elke Bonairiaan zich nu stelt, is pijnlijk: ruilen we onze toekomst van gelijkwaardige samenwerking en

vooruitgang in voor een verleden van afhankelijkheid, en laten we de geschiedenis van die eenzame, tweedehands vuilniswagen aan de pier opnieuw ons lot bepalen?

Namens PBNO