KARTA HABRÍ TOKANTE E LANDFILL.

In mijn radioprogramma van Beek Full Throttle op Mega Classics besteed ik inmiddels al weer ruim twee jaar aandacht aan de problematiek rondom de landfill. Begon daarmee omdat ik van mening ben dat een dergelijke milieupuist niet op ons mooie Bonaire thuishoort.

Met niet meer zo jeugdige overmoed verklaarde ik ook dat ‘ik aandacht aan de landfill zou blijven besteden, totdat het probleem was opgelost.’ Hoe lastig kon het zijn om dit geïsoleerde lokale probleem, dat toch werkelijk iedereen aangaat, aan te pakken?

Boy, was I wrong.

De eerste uitdrukking in het Papiamentu die ik vanwege mijn betrokkenheid bij de landfill leerde kennen was: Hopi skuma, tiki chukulati, oftewel veel geblaat en weinig wol.

Het zou een teken aan de wand blijken.

Ik ben inmiddels zover dat ik zinnen met afkortingen als OLB, BC, ILT, I&W, RV, MOD, EVRM, BZK, RIVM en GGD lees én begrijp alsof het een Jip & Janneke boek betreft.

Het geheel is verworden tot een diner van in onmin gevallen familieleden waarbij de hete aardappel wordt doorgeschoven. Papa OLB en zoon BC willen niets weten van wat neef ILT probeert te vertellen. Tante I&W probeert het gezellig te houden en oom RV houdt wijselijk zijn mond. Het zou immers niet de eerste keer zijn dat papa OLB en zoon BC hem proberen terecht te wijzen.

De landfill problematiek is een gala der afkortingen geworden. Met permissie wil ik er graag nog twee aan toevoegen: WTF!?! en GVD.

Als er één ding is dat de geschiedenis ons leert dan is het wel dat overheden in dit soort zaken uiteindelijk altijd, vaak na vele jaren aan juridische strijd, aan het kortste eind trekken. (leest u mee OLB/BC/I&W/BZK?) En dat doorbraken in dit soort milieuschandalen van buitenaf komen.

Je zou verwachten dat politici staan te trappelen om de problemen aan te pakken. Niets is minder waar. Politici voelen zich vaak geen partij. Zijn bang dat als ze het probleem erkennen het betekent dat ze schuld bekennen. En hun loyaliteit ligt bijna nooit bij de gedupeerden. Zelfs niet als het hun kiezers zijn. De loyaliteit ligt uitsluitend bij henzelf.

Voorafgaande aan verkiezingen beloven politici van alles en wij vertrouwen ze op hun mooie (vul kleur naar keuze in) ogen. En die beloftes zijn vaak niet veel waard. Het is niet zo dat politici een eed afleggen ofzo. Nou ja, de enige eed die ze misschien afleggen is die van Hypocrietes. Dus die doorbraak moet van elders komen. Maar van wie?

De Stichting Pro Lagun vraagt al jaren om een gezondheidsonderzoek voor de direct omwonenden van de landfill. Een terechte vraag. Ik woon op Bona Bista, zo’n 6 kilometer van de landfill, en als er weer eens brand is dan merken we dat gelijk. Stankoverlast en viezigheid in de lucht. Maar vooral: keelpijn en tranende ogen. Op social media lees je vergelijkbare klachten bij mensen over het hele eiland. Wat betekent dat dan wel niet voor direct omwonenden?

Dat onderzoek komt maar niet. Grote vraag is natuurlijk waarom. Is men bang voor de uitkomst? Of weet men de uitkomst al maar wil niemand dat het openbaar wordt?

Het wachten op actie vanuit de politiek is een kansloze zaak. Vandaar dat ik een oproep wil doen aan de beroepsgroep die naar mijn mening voor een doorbraak kan zorgen in dit dossier.

Ik zweer / beloof dat ik de geneeskunst zo goed als ik kan zal uitoefenen ten dienste van mijn medemens.
Ik zal zorgen voor zieken, gezondheid bevorderen en lijden verlichten.
Ik stel het belang van de patiënt voorop en eerbiedig zijn opvattingen.
Ik zal aan de patiënt geen schade doen.
Ik luister en zal hem goed inlichten.
Ik zal geheim houden wat mij is toevertrouwd.
Ik zal de geneeskundige kennis van mijzelf en anderen bevorderen.
Ik erken de grenzen van mijn mogelijkheden.
Ik zal mij open en toetsbaar opstellen, en ik ken mijn verantwoordelijkheid voor de samenleving.
Ik zal de beschikbaarheid en toegankelijkheid van de gezondheidszorg bevorderen.
Ik maak geen misbruik van mijn medische kennis, ook niet onder druk.
Ik zal zo het beroep van arts in ere houden.
Dat beloof ik; Zo waarlijk helpe mij God almachtig.

In tegenstelling tot een politicus legt elke arts een eed af. Dit is een moderne versie van de eed van Hippocrates. Er is geen woord Frans bij ‘ik stel het belang van de patiënt voorop…’ en ‘..ik ken mijn verantwoordelijkheid voor de samenleving.’ Artsen hebben geen opdracht of toestemming van politici of een instantie nodig om te rapporteren over gezondheidsproblemen die ontstaan door een landfill. Sterker nog: ze hebben geen keuze. Ze móeten het melden. Het is hun plicht. Dat hebben ze beloofd of gezworen bij God.

Daarom richt ik mij even tot alle artsen op Bonaire.

Kun je je het moment nog herinneren dat je bovenstaande eed hebt afgelegd? Dat moet een bijzonder moment geweest zijn. In de aanwezigheid van vrienden, familie en geliefden, en misschien met brok in de keel en vochtige ogen, heb je je hand opgestoken en deze eed uitgesproken. Daarna ben je aan het werk gegaan en is de eed wellicht wat op de achtergrond geraakt. Maar hij is onderdeel van wie je bent en wat je doet.

Nu is de tijd gekomen om je hand wéér op te steken en op te komen voor je patienten die bij de landfill wonen. Je weet in je hart dat het wonen bij zo’n landfill met vele branden niet gezond kán zijn. Misschien zie je al patienten in je praktijk met klachten waarvan je je afvraagt of het te maken heeft met de landfill. Politici gaan het verschil niet maken. Jij kunt dat wel. Sta op, kom met informatie als je die hebt en vooral: eis een gezondheidsonderzoek.

Er moet nu iets gebeuren. De tijd van hopi skuma tiki chukulati is voorbij. We hebben het over de gezondheid van duizenden mensen.

Er is geen plaats voor ‘het zal me aan mijn eed roesten.’

FUENTE:FERRY VAN BEEK.